Προσβασιμότητα: ποιες ιστοσελίδες και ποια e-shop αφορά, και τι σημαίνει στην πράξη

Υπάρχει ένα κείμενο που λέει ότι μια σειρά υπηρεσίες προς καταναλωτές πρέπει να είναι προσβάσιμες, και οι «υπηρεσίες ηλεκτρονικού εμπορίου» είναι ονομαστικά μέσα στη λίστα. Η Οδηγία (ΕΕ) 2019/882 γράφει: «this Directive applies to the following services provided to consumers after 28 June 2025: […] (f) e-commerce services» (κείμενο της Οδηγίας). Στην Ελλάδα ενσωματώθηκε με τον ν. 4994/2022.

Αυτό το άρθρο δεν είναι νομική συμβουλή και δεν θα σου πει ότι είσαι ή δεν είσαι υπόχρεος — αυτό εξαρτάται από στοιχεία που τα ξέρουν ο δικηγόρος και ο λογιστής σου. Θα βρεις τι λέει το ίδιο το κείμενο, ποια εξαίρεση προβλέπει, και — επειδή είμαστε εταιρεία λογισμικού, όχι γραφείο συμμόρφωσης — τι ακριβώς αλλάζει μέσα στον κώδικα.

Γιατί εκεί είναι η ουσία. Η προσβασιμότητα δεν είναι πιστοποιητικό για τον τοίχο· είναι συγκεκριμένες αλλαγές σε HTML και CSS — ένα attribute σε μια εικόνα, μια ετικέτα δεμένη σε ένα πεδίο, μια δήλωση γλώσσας, ένα περίγραμμα εστίασης που κάποιος το έσβησε επειδή «δεν ήταν όμορφο».

Ποιο κείμενο λέει τι, και από πότε

Τα κείμενα είναι δύο και μπερδεύονται συνέχεια. Το πρώτο είναι η Οδηγία (ΕΕ) 2019/882, γνωστή και ως European Accessibility Act. Το δεύτερο είναι ο ελληνικός νόμος που την ενσωμάτωσε: η επίσημη καταγραφή του μέτρου ενσωμάτωσης τον δίνει ως «Ενσωμάτωση της Οδηγίας (ΕΕ) 2019/882 […] και άλλες επείγουσες διατάξεις», στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, Τεύχος Α΄, αρ. φύλλου 215, στις 18 Νοεμβρίου 2022 — τον ν. 4994/2022.

Η συχνότερη παρανόηση αφορά τις ημερομηνίες. Η σελίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής γράφει μόνο «Member States had to incorporate the European Accessibility Act into their national law by June 2022» (European Accessibility Act, όπως τη διαβάσαμε στις 2 Σεπτεμβρίου 2026). Αυτό είναι η προθεσμία των κρατών, όχι η δική σου. Η δική σου είναι άλλη: η Οδηγία μιλά για υπηρεσίες «provided to consumers after 28 June 2025», και το άρθρο 46 παρ. 2 του ελληνικού νόμου λέει «Η εφαρμογή του Μέρους Β’ αρχίζει από την 28η Ιουνίου 2025».

Η δεύτερη παγίδα είναι η αρίθμηση: ο νόμος δεν έχει τα ίδια νούμερα άρθρων με την Οδηγία, οπότε μια παραπομπή χωρίς το «σε ποιο κείμενο» δεν σημαίνει τίποτα.

Και μια ειλικρινής σημείωση: ο κατάλογος εθνικών μέτρων δείχνει και δεύτερη ελληνική εγγραφή με τον ίδιο τίτλο, την οποία δεν ανοίξαμε. Δεν μπορούμε επομένως να σου πούμε ότι ο νόμος ισχύει σήμερα αμετάβλητος όπως ψηφίστηκε. Το ισχύον κείμενο το βεβαιώνει ο δικηγόρος σου.

Τι ακριβώς είναι «υπηρεσία ηλεκτρονικού εμπορίου»

Ο ορισμός κρίνει τα πάντα και είναι ευρύτατος. Στην Οδηγία: «services provided at a distance, through websites and mobile device-based services […] at the individual request of a consumer with a view to concluding a consumer contract». Ο ελληνικός νόμος τον επαναλαμβάνει στο άρθρο 4 περ. 30: «οι υπηρεσίες που παρέχονται εξ αποστάσεως μέσω δικτυακών τόπων και υπηρεσιών που βασίζονται σε φορητές συσκευές […] κατόπιν ατομικού αιτήματος καταναλωτή, με σκοπό τη σύναψη συμβάσεως καταναλωτών».

Πρόσεξε τι δεν λέει. Δεν λέει «κατάστημα», δεν λέει «καλάθι», δεν λέει «πάνω από τόσα προϊόντα». Τέσσερα στοιχεία συνθέτουν τον ορισμό: εξ αποστάσεως, μέσω ιστοσελίδας ή εφαρμογής, κατόπιν ατομικού αιτήματος καταναλωτή, με σκοπό τη σύναψη σύμβασης. Το αν η δική σου σελίδα τα πληροί όλα δεν το αποφασίζει ούτε ο κατασκευαστής σου ούτε εμείς. Πάντως το ηλεκτρονικό εμπόριο δεν μπήκε με ερμηνεία: η Επιτροπή κλείνει τη λίστα των καλυπτόμενων υπηρεσιών με «banking services· e-books· e-commerce».

Η εξαίρεση των πολύ μικρών επιχειρήσεων — και τι δεν λέει

Εδώ οι περισσότεροι σταματούν να διαβάζουν, και είναι κρίμα, γιατί το κείμενο είναι πιο στενό από τη φήμη του. Οδηγία, άρθρο 4 παρ. 5: «Microenterprises providing services shall be exempt from complying with the accessibility requirements […] and any obligations relating to the compliance with those requirements». Ο ελληνικός νόμος το επαναλαμβάνει στο άρθρο 5 παρ. 4. Τρία πράγματα χάνονται συνήθως από αυτή την πρόταση.

• Αφορά μόνο υπηρεσίες. Η απαλλαγή λέει ρητά «που παρέχουν υπηρεσίες». Για τις πολύ μικρές επιχειρήσεις στον τομέα των προϊόντων το κείμενο δίνει κάτι πολύ μικρότερο: το άρθρο 14 παρ. 4 του νόμου τις απαλλάσσει μόνο από την απαίτηση να τεκμηριώνουν την εκτίμησή τους — και προσθέτει ότι, αν η αρχή εποπτείας το ζητήσει, οφείλουν να δώσουν τα τεκμήρια.
• Ο ορισμός δεν σταματά στους εργαζομένους. Ξεκινά με «η επιχείρηση η οποία απασχολεί λιγότερους από δέκα (10) εργαζομένους» και συνεχίζει με όρια κύκλου εργασιών ή ισολογισμού. Δεν τα γράφουμε εδώ επίτηδες: είναι λογιστικά μεγέθη, και μια εσφαλμένη αυτοκατάταξη είναι το λάθος που δεν φαίνεται μέχρι να φανεί.
• Είναι σωρευτικό τεστ, όχι μενού. Δεν διαλέγεις το σκέλος που σε βολεύει. Γι’ αυτό η απάντηση στο «είμαι εξαιρούμενος;» δεν πρέπει να δίνεται από την εταιρεία που σου φτιάχνει την ιστοσελίδα.

Και μια παρατήρηση που δεν είναι νομική: ακόμη κι όταν η απαλλαγή ισχύει, δεν σβήνει τους χρήστες. Το W3C γράφει ότι η προσβασιμότητα ωφελεί και ανθρώπους χωρίς αναπηρία — «people using mobile phones […] older people with changing abilities due to ageing; people with ‘temporary disabilities’ such as a broken arm or lost glasses; people with ‘situational limitations’ such as in bright sunlight». Αυτό είναι το κοινό ενός ελληνικού e-shop σε κινητό, έξω, με ήλιο.

Τι ζητά το κείμενο από μια ιστοσελίδα

Το Παράρτημα Ι της Οδηγίας, Τμήμα ΙΙΙ, δίνει τη γενική απαίτηση σε μία πρόταση που αξίζει να διαβαστεί αργά: η προσβασιμότητα των διαδικτυακών τόπων και των εφαρμογών «επιτυγχάνεται με τη διευκόλυνση της δυνατότητας αντίληψης, χρήσης και κατανόησης από τον χρήστη και με την αξιοπιστία τους». Οι τέσσερις αυτές λέξεις δεν είναι τυχαίες: είναι, μία προς μία, οι τέσσερις αρχές των WCAG — «Perceivable […] Operable […] Understandable […] Robust» (WCAG 2.2). Το νομικό κείμενο και το τεχνικό πρότυπο μιλάνε την ίδια γλώσσα.

Για το ηλεκτρονικό εμπόριο ειδικά, το Τμήμα IV προσθέτει δύο πράγματα. Πρώτον, «την παροχή των πληροφοριών που αφορούν την προσβασιμότητα των προϊόντων και των υπηρεσιών που πωλούνται». Δεύτερον, και είναι το βαρύ, «τη διασφάλιση της προσβασιμότητας της λειτουργίας ταυτοποίησης, ασφάλειας και πληρωμής», ώστε να είναι «αντιληπτή, εύχρηστη, κατανοητή και αξιόπιστη». Δηλαδή το checkout, η σύνδεση και το βήμα της πληρωμής — όχι μόνο η βιτρίνα.

Πού μπαίνει το WCAG, και πού σταματά η νομική του αξία

Το ευρωπαϊκό τεχνικό πρότυπο για την προσβασιμότητα στην πληροφορική είναι το EN 301 549. Η έκδοση V3.2.1 γράφει: «Conformance with W3C Web Content Accessibility Guidelines (WCAG 2.1) Level AA is equivalent to conforming with all of clauses 9.1 to 9.4 […]» (EN 301 549 V3.2.1). Οι επιμέρους ρήτρες του απλώς παραπέμπουν στα WCAG — π.χ. «9.1.1.1 Non-text content: Where ICT is a web page, it shall satisfy WCAG 2.1 Success Criterion 1.1.1». Το πρότυπο δεν εφευρίσκει δικούς του κανόνες για τον ιστό· δείχνει τα WCAG.

Εδώ όμως θα είμαστε πιο συντηρητικοί απ’ ό,τι θα ήταν βολικό. Ο πρόλογος της ίδιας έκδοσης λέει ότι εκπονήθηκε ως «one voluntary means of conforming to the essential requirements of Directive 2016/2102 on the accessibility of the websites and mobile applications of public sector bodies» — δηλαδή για την οδηγία του δημόσιου τομέα, όχι για την 2019/882. Και το τεκμήριο συμμόρφωσης έχει αυστηρή προϋπόθεση, στο άρθρο 15 της Οδηγίας: προκύπτει από «harmonised standards […] the references of which have been published in the Official Journal». Δεν γεννιέται από ένα audit.

Ένα ακόμη σημείο που ακούγεται λάθος σε πολλές προσφορές: το WCAG 2.2 δεν είναι νομική απαίτηση. Η Επιτροπή, σε σελίδα για την οδηγία του δημόσιου τομέα που ενημερώθηκε τελευταία στις 5 Μαΐου 2025, γράφει ότι «whilst WCAG 2.2 was published on 5 October 2023, it is not yet used in a version of EN 301 549 that has been harmonised», και σημειώνει ότι μόνο δύο εκδόσεις του προτύπου έχουν εναρμονιστεί, με την τελευταία, την V3.2.1, τον Αύγουστο του 2021 (Standards and harmonisation). Πρακτικά: το WCAG 2.2 είναι η τρέχουσα έκδοση και καλή πρακτική· το WCAG 2.1 επιπέδου AA είναι αυτό στο οποίο παραπέμπει η εναρμονισμένη έκδοση.

Τι αλλάζει στον κώδικα: τα έξι που δεν χρειάζονται ξαναχτίσιμο

Τα παρακάτω δεν είναι «βελτιστοποιήσεις»· είναι κριτήρια με νούμερο και επίπεδο, και τα περισσότερα αγγίζουν αρχεία που ήδη υπάρχουν στο theme σου. Δεν θα σου πούμε πόσο διαρκούν — θα σου πούμε τι αλλάζει.

Εικόνες: το δύσκολο είναι η διακοσμητική

Το 1.1.1 ζητά «All non-text content […] has a text alternative that serves the equivalent purpose», με ρητή εξαίρεση τη διακόσμηση: αν είναι «pure decoration», πρέπει να υλοποιείται «in a way that it can be ignored by assistive technology». Το λάθος που κάνουν σχεδόν όλοι είναι να παραλείπουν τελείως το attribute. Το W3C είναι σαφές: «a null (empty) alt text should be provided (alt="")» (Decorative Images). Κενό alt, όχι απουσία alt — η διαφορά ανάμεσα στο «αυτή η εικόνα δεν λέει τίποτα» και στο «κανείς δεν ξέρει τι λέει».

Αντίθεση: αριθμοί, όχι γούστο

Το 1.4.3 δίνει λόγο αντίθεσης τουλάχιστον 4,5:1 για το κείμενο, με χαλάρωση στο 3:1 για μεγάλο κείμενο — και ορίζει το «μεγάλο» ως «at least 18 point or 14 point bold». Ρητά εξαιρούνται τα λογότυπα. Άρα ένα headline περνά με χαμηλότερη αντίθεση από τα ψιλά γράμματα κάτω από το κουμπί — και τα ψιλά γράμματα είναι που κόβουν.

Η αντίθεση δεν αφορά μόνο κείμενο. Το 1.4.11 Non-text Contrast ζητά 3:1 και για «Visual information required to identify user interface components and states» και για «Parts of graphics required to understand the content». Στην πράξη: το λεπτό ανοιχτόγκριζο περίγραμμα γύρω από τα πεδία της φόρμας παραγγελίας.

Πληκτρολόγιο: το πιο γρήγορο τεστ που θα κάνεις σήμερα

Το 2.1.1 Keyboard ζητά «All functionality of the content is operable through a keyboard interface», και προσθέτει ρητά ότι «This does not forbid and should not discourage providing mouse input». Δεν σου ζητά να καταργήσεις το ποντίκι — σου ζητά να μη ζητάς ποντίκι.

Άνοιξε τη σελίδα προϊόντος σου και πάτα μόνο Tab. Αν φτάνεις στο «Προσθήκη στο καλάθι» και μέχρι το τέλος της παραγγελίας βλέποντας κάθε στιγμή πού βρίσκεσαι, είσαι σε καλό δρόμο. Το «βλέποντας πού βρίσκεσαι» είναι δικό του κριτήριο, το 2.4.7: «Any keyboard operable user interface has a mode of operation where the keyboard focus indicator is visible». Η συνηθέστερη αιτία αποτυχίας είναι μία γραμμή CSS που έσβησε το περίγραμμα για αισθητικούς λόγους.

Φόρμες: το for πρέπει να ταιριάζει με το id

Το 3.3.2 ζητά «Labels or instructions are provided when content requires user input», ώστε «users know what input data is expected». Η τεχνική σύνδεση είναι συγκεκριμένη: «The for attribute of the label must exactly match the id of the form control», με παράδειγμα του W3C το <label for="firstname">First name:</label> <input type="text" id="firstname"> (Labeling Controls).

Το άλλο μισό της φόρμας είναι τα λάθη. Το 3.3.1 Error Identification λέει «If an input error is automatically detected […] the error is described to the user in text», και επαναλαμβάνει: «The error must be indicated in text». Ένα κόκκινο περίγραμμα γύρω από το πεδίο δεν είναι κείμενο. Ούτε ένα θαυμαστικό.

Γλώσσα, τίτλος και δομή: όσα δεν φαίνονται

Το 3.1.1 ζητά η προεπιλεγμένη γλώσσα κάθε σελίδας να μπορεί να προσδιοριστεί από το πρόγραμμα, με τον λόγο δίπλα: «Screen readers can load the correct pronunciation rules». Για ελληνικό κατάστημα το αποτέλεσμα είναι άμεσο — ελληνικό κείμενο που διαβάζεται με αγγλική προφορά είναι ακατανόητο. Το W3C λέει και πού μπαίνει: «Always use a language attribute on the html tag to declare the default language of the text in the page» (Declaring language in HTML).

Ο τίτλος είναι το 2.4.2: «Web pages have titles that describe topic or purpose». Και από κάτω από όλα κάθεται μία αρχή, το 1.3.1 Info and Relationships: «Information, structure, and relationships conveyed through presentation can be programmatically determined». Ό,τι φαίνεται με το μάτι να είναι δομή — επικεφαλίδα, λίστα, πίνακας — πρέπει να είναι δομή και στον κώδικα, όχι απλώς μεγαλύτερα γράμματα.

Τα σημεία που είναι ειδικά του e-shop

Ένα κατάστημα έχει τρία πράγματα που μια σελίδα παρουσίασης δεν έχει: κουμπιά σε κινητό, λογαριασμούς πελατών και ένα βήμα πληρωμής. Και τα τρία έχουν κριτήριο.

Η τελευταία γραμμή αξίζει να ειπωθεί δυνατά. Το 4.1.2 απευθύνεται, με τα λόγια του W3C, «primarily for web authors who develop or script their own user interface components», και «standard HTML controls already meet this success criterion when used according to specification». Το <button> που ξαναγράφτηκε ως <div onclick> έχασε δωρεάν συμπεριφορά: εστίαση, ενεργοποίηση με πληκτρολόγιο, ρόλο. Ο φθηνότερος δρόμος προς την προσβασιμότητα είναι να μην ξαναγράφεις ό,τι σου δίνει έτοιμο η HTML.

Το ίδιο λένε και οι πλατφόρμες για τον εαυτό τους. Το Shopify ζητά από τα θέματα «All img elements must have an alt attribute», «All form fields include a label» και «The keyboard focus order must match the DOM order» (Shopify, best practices for themes). Το WordPress δηλώνει ότι ο κώδικας του οικοσυστήματός του «is expected to conform to […] WCAG, version 2.2, at level AA» (WordPress coding standards). Και στις δύο περιπτώσεις η δουλειά είναι στο theme, όχι σε ένα πρόσθετο που κουμπώνει από πάνω.

Τι δεν εξαιρείται, όσο κι αν θα βόλευε

Η Οδηγία εξαιρεί συγκεκριμένα κομμάτια περιεχομένου, και η λίστα είναι στενότερη απ’ όσο θα ήθελες. Άρθρο 2 παρ. 4: προηχογραφημένα πολυμέσα και αρχεία γραφείου «published before 28 June 2025», διαδικτυακοί χάρτες όταν οι ουσιώδεις πληροφορίες δίνονται προσβάσιμα αλλού, περιεχόμενο τρίτων «that is neither funded, developed by, or under the control of, the economic operator concerned», και περιεχόμενο που πληροί τα κριτήρια αρχείου — «meaning that they only contain content that is not updated or edited after 28 June 2025».

Μετάφρασέ το προσεκτικά. Δεν λέει «ό,τι είναι παλιό εξαιρείται». Μια σελίδα προϊόντος που την ενημερώνεις δεν είναι αρχείο. Ένα PDF καταλόγου που ανέβηκε μετά την ημερομηνία δεν είναι εξαιρούμενο. Και το «περιεχόμενο τρίτων» έχει τρεις προϋποθέσεις μαζί: ούτε το χρηματοδοτείς, ούτε το ανέπτυξες, ούτε το ελέγχεις.

Οι δύο διέξοδοι, και γιατί δεν είναι δήλωση

Ο νόμος προβλέπει δύο περιπτώσεις όπου οι απαιτήσεις υποχωρούν. Άρθρο 14 παρ. 1 του ν. 4994/2022: εφαρμόζονται στον βαθμό που η συμμόρφωση «α) δεν απαιτεί σημαντική αλλαγή […] με αποτέλεσμα τη θεμελιώδη μεταβολή του βασικού χαρακτήρα τους, και β) δεν συνεπάγεται την επιβολή δυσανάλογης επιβάρυνσης». Η επόμενη παράγραφος αλλάζει το νόημα: «Οι οικονομικοί φορείς διενεργούν τεκμηριωμένη εκτίμηση». Δεν είναι κάτι που το λες — είναι κάτι που το τεκμηριώνεις, με κριτήρια που ορίζει το κείμενο σε παράρτημα. Δεν είναι πόρτα εξόδου· είναι φάκελος.

Υπάρχει και μεταβατική πρόβλεψη, στο άρθρο 28 παρ. 1: έως την 28η Ιουνίου 2030 οι πάροχοι «δύνανται να παρέχουν τις υπηρεσίες τους με προϊόντα που χρησιμοποιούν νόμιμα» πριν από την ημερομηνία αυτή, ενώ «οι συμβάσεις υπηρεσιών που έχουν συναφθεί πριν από την 28η Ιουνίου 2025 μπορούν να παραμείνουν σε ισχύ χωρίς μεταβολή έως τη λήξη τους». Πόσο σε αφορά, ξανά, δεν είναι τεχνική ερώτηση.

Τι γράφεις μέσα στη σελίδα σου

Πέρα από τον κώδικα, το κείμενο ζητά και κάτι γραπτό. Παράρτημα V της Οδηγίας: «Ο πάροχος υπηρεσιών περιλαμβάνει τις πληροφορίες που αξιολογούν τον τρόπο με τον οποίον η υπηρεσία πληροί τις απαιτήσεις προσβασιμότητας […] στους γενικούς όρους και προϋποθέσεις, ή σε ισοδύναμο έγγραφο». Ο ελληνικός νόμος το επαναλαμβάνει στο άρθρο 13: οι πάροχοι «παραθέτουν πώς οι υπηρεσίες ικανοποιούν τις εφαρμοστέες απαιτήσεις». Πρακτικά: μια ενότητα στους όρους σου που λέει τι έχει γίνει και πώς — και που, όπως προσθέτει το ίδιο άρθρο, πρέπει να είναι και η ίδια προσβάσιμη.

Γιατί ένα score δεν είναι απόδειξη

Θα σου προταθούν εργαλεία που δίνουν βαθμό και πρόσθετα που υπόσχονται συμμόρφωση με μία γραμμή κώδικα. Η καθαρότερη απάντηση είναι του ίδιου του W3C: «Web accessibility evaluation tools can not determine accessibility, they can only assist in doing so», «Human judgement is required» και «Sometimes evaluation tools can produce false or misleading results» (Selecting Web Accessibility Evaluation Tools).

Τα εργαλεία είναι χρήσιμα για ένα πράγμα: βρίσκουν γρήγορα τα μηχανικά — εικόνες χωρίς alt, πεδία χωρίς label, χρώματα εκτός ορίου. Δεν μπορούν να κρίνουν αν το alt λέει το σωστό πράγμα, αν η σειρά εστίασης βγάζει νόημα, ή αν το μήνυμα λάθους εξηγεί στον πελάτη τι να διορθώσει.

Ποιος το ελέγχει, και τι κάνεις τώρα

Ο ελληνικός νόμος προβλέπει διαδικασίες ελέγχου. Το άρθρο 22 παρ. 1 ζητά να θεσπίζονται διαδικασίες ώστε «να ελέγχεται η συμμόρφωση των υπηρεσιών» και «να δίνεται συνέχεια στις καταγγελίες ή τις εκθέσεις που υποβάλλονται». Το άρθρο 26 προβλέπει διοικητικές κυρώσεις «με βάση την αρχή της αναλογικότητας», λαμβάνοντας υπόψη «η έκταση της μη συμμόρφωσης […] και το μέγεθος της επιχείρησης».

Και μια δεύτερη ειλικρινής παραδοχή. Στο κείμενο που διαβάσαμε, ο νόμος ορίζει ρητά αρμόδια αρχή για τον έλεγχο υπηρεσιών μόνο για τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες — την ΕΕΤΤ, στο άρθρο 22 παρ. 2. Δεν βρήκαμε ρητή αρμόδια αρχή για το ηλεκτρονικό εμπόριο, και οι ελληνικές κρατικές σελίδες δεν φόρτωναν εκείνη τη μέρα. Δεν θα ονομάσουμε αρχή που δεν επιβεβαιώσαμε· ρώτα τον δικηγόρο σου ποια σε αφορά.

Αν βρίσκεσαι στο σημείο να αναθέσεις ή να ξαναφτιάξεις κάτι, το επίπεδο προσβασιμότητας ανήκει σε αυτά που συμφωνούνται γραπτά πριν ξεκινήσει η δουλειά: τα υπόλοιπα τα λέει το άρθρο για το τι να ζητάς γραπτά πριν αναθέσεις μια ιστοσελίδα. Και αν ακόμη αποφασίζεις πλατφόρμα για ένα κατάστημα, οι επιλογές αυτές αλλάζουν το πόσο κοντά ξεκινάς — τις συζητάμε στα υπόλοιπα άρθρα του blog. Μια λογική σειρά:

1. Ρώτα τον δικηγόρο και τον λογιστή σου αν και σε ποιον βαθμό σε αφορά. Είναι η μόνη ερώτηση εδώ που δεν απαντιέται με κώδικα.
2. Πέρασε τη σελίδα προϊόντος και το checkout μόνο με Tab. Ό,τι δεν φτάνεις ή δεν βλέπεις, γράψ’ το.
3. Πέρνα από τις εικόνες: ουσιαστικές με alt που λέει κάτι, διακοσμητικές με alt κενό.
4. Δέσε κάθε ετικέτα φόρμας με το πεδίο της, και βάλε τα μηνύματα λάθους σε κείμενο.
5. Δήλωσε τη γλώσσα στο html και δώσε σε κάθε σελίδα δικό της title.
6. Πέρνα τα χρώματα κειμένου και περιγραμμάτων στα όρια αντίθεσης.
7. Βρες κάθε στοιχείο που γράφτηκε με div ενώ υπήρχε έτοιμο στην HTML, και γύρνα το πίσω.
8. Γράψε στους όρους σου πώς η υπηρεσία ικανοποιεί τις απαιτήσεις — και κάνε κι αυτή τη σελίδα προσβάσιμη.

Καμία από αυτές τις κινήσεις δεν είναι ξαναχτίσιμο· οι περισσότερες αγγίζουν αρχεία που ήδη υπάρχουν στο theme σου. Και όλες μαζί δεν σου δίνουν νομική βεβαίωση — σου δίνουν μια ιστοσελίδα που μπορούν να χρησιμοποιήσουν περισσότεροι άνθρωποι, που είναι ούτως ή άλλως ο λόγος που γράφτηκε το κείμενο.